Focusing is een psychotherapeutisch proces dat in 1953 werd ontwikkeld door Eugene Gendlin. Na vijftien jaar onderzoek aan de Universiteit van Chicago concludeerde Gendlin dat het succes van psychotherapie minder afhangt van de therapeut en meer van het gedrag en de innerlijke processen van de patiënt tijdens de sessie. Gendlin ontdekte dat succesvolle patiënten, zonder uitzondering, intuïtief hun aandacht naar binnen richtten, op een diffuse en zeer subtiele gewaarwording die hij het ' gevoelde gevoel' noemde. Dit gevoelde gevoel bevat informatie die, wanneer er aandacht aan wordt besteed, kan leiden tot het oplossen van het probleem. Focusing is daarom een ​​vaardigheid die aangeleerd kan worden en die het gedrag nabootst dat bij succesvolle patiënten wordt waargenomen.
Focussen houdt in dat je je aandacht open en zonder oordeel richt op een innerlijk weten dat je direct ervaart, maar dat zich in het pre-verbale domein bevindt. Met andere woorden, het lichaam kan zeer waardevolle informatie bevatten, zelfs als die nog niet in woorden is uitgedrukt of tot bewustzijn is doorgedrongen. Focussen wordt gebruikt om licht te werpen op wat je voelt of wilt, en het houdt een dialoog in met die gevoelde gewaarwording. Veel mensen zijn zo bang om in hun lichaam te zijn dat ze liever hun toevlucht zoeken in hun hoofd, waar alles vertrouwd is en niets hen zal verrassen. Door dit te doen raken we echter niet alleen gevangen in een wervelwind van terugkerende en zelfs obsessieve gedachten die meestal nergens toe leiden, maar verliezen we ook een hoop informatie. Het lichaam is geen instrument of een louter fysiologische machine. Dat is het aspect dat de wetenschap het best kan vastleggen of meten, maar het lichaam is veel meer dan dat: het is wijsheid.
Wat zijn de voordelen van focussen?
Focussen helpt ons om andere verhalen of alternatieven voor een situatie te overdenken, dingen duidelijker te zien, beslissingen te nemen en een verandering in onszelf te stimuleren.
Door middel van Focusing kunnen we een gevoelde gewaarwording omzetten in iets tastbaars en makkelijker te hanteren. Om deze gewaarwording vorm te geven en betekenis te geven, moet de persoon verschillende woorden proberen om deze te vertalen. Bij het verwoorden van deze woorden is het belangrijk om aandacht te besteden aan wat er innerlijk gebeurt, omdat de gewaarwording geen woord of zin (of zelfs een beeld) zal valideren die deze niet adequaat beschrijft. Dit kost over het algemeen tijd en het is essentieel om onzekerheid te kunnen verdragen. Maar zodra we erin slagen die gewaarwording te herkennen en te benoemen, merken we dat de blokkade verdwijnt en we eindelijk verder kunnen.
Er zijn verschillende aanpassingen ontwikkeld van het focusproces dat oorspronkelijk door Gendlin was voorgesteld. Een van de meest populaire is die van Ann Weiser Cornell. Volgens Weiser zijn de drie aspecten die focussen onderscheiden van andere methoden van innerlijk bewustzijn en persoonlijke groei de volgende:
-
De gevoelde zin:
Focussen houdt in dat je je lichaam binnengaat en die specifieke gewaarwording daar vindt, het gevoelde gewaarwording , die betekenis draagt. Je hebt het waarschijnlijk vaak ervaren zonder er veel bij stil te staan. Dat komt omdat we over het algemeen meer aandacht besteden aan emoties. Het probleem met emoties is dat ze soms een mist creëren en ons belemmeren om helder te zien. Angst blijft angst; meer is er niet aan. We voelen angst en 'weten' dat het om die of die reden is, maar dit zijn verhalen die we al kennen en eindeloos herhalen. Aan de andere kant is het moeilijker om het lichaam te bereiken. Maar als we opereren op het niveau van het gevoelde gewaarwording , kunnen we voelen dat deze angst, de angst die we nu ervaren, anders is dan de angst die we bijvoorbeeld gisteren voelden. Misschien was de angst van gisteren meer als een koude steen in de maag, en de angst van vandaag meer als een ruk of een terugtrekking. Als we bij dat gevoel van angst in het hier en nu blijven, vinden we misschien de werkelijke reden waarom we zo bang zijn. Wanneer we er aandacht aan besteden, transformeert dit gevoel vaak en gaat het verder dan wat we denken te weten. Het leidt ons naar een overgang. We krijgen toegang tot inhoud die tot dan toe ontoegankelijk leek. Maar ik wil hiermee zeker niet suggereren dat we onze emoties moeten negeren. We kunnen prima beginnen met het identificeren van een emotie en geleidelijk contact maken met het gevoel dat die emotie oproept.
-
Aandacht gericht op het interieur en vergezeld van acceptatie en toewijding:
Zodra je je bewust bent van de gewaarwording , is de volgende stap om er speciale aandacht aan te besteden. Een manier om dit te doen is door die gewaarwording uit te nodigen om bij je te komen zitten op een (denkbeeldige) bank, zodat je haar beter kunt leren kennen. Wanneer we deze relatie met de gewaarwording tot stand brengen , is het belangrijk om er een nieuwsgierige houding tegenover aan te nemen. Laten we proberen te voorkomen dat we de gewaarwording filteren door interpretaties, rationalisaties, meningen, hypotheses of kritiek. Deze oefening is vergelijkbaar met het betreden van een donkere kamer. Naarmate onze ogen wennen aan het gedempte licht, beginnen we de objecten om ons heen duidelijker te onderscheiden. De meeste mensen hebben niet het geduld om in de kamer te blijven en gaan liever meteen weg. Maar wat ons tot een dieper begrip leidt, is interesse, verlangen en nieuwsgierigheid. Bovendien gaat het er niet om iets te veranderen, maar om die gewaarwording te accepteren, of liever gezegd, toe te laten. Verandering vindt vanzelf plaats, omdat onze innerlijke wereld niet statisch is , maar altijd in beweging. Wanneer we mindfulness beoefenen, ontvouwt, verschuift en transformeert die gewaarwording zich naar de volgende stap. Het gaat ons om hoe dat gevoel aanvoelt, niet waarom het er is.
-
Een praktijk die verandering mogelijk maakt:
De meeste mensen zijn ervan overtuigd dat verandering alleen kan plaatsvinden door actief initiatief te nemen, en dat wilskracht of inspanning de essentiële ingrediënten zijn. Maar deze filosofie gaat niet op voor Focusing. Volgens Focusing vindt verandering plaats als een natuurlijk onderdeel van de natuurlijke gang van zaken, en wanneer iets niet lijkt te veranderen, is aandacht en mindfulness nodig, samen met een houding van acceptatie van wat zich aan ons voordoet. Het lichaam weet wat het nodig heeft , net zoals een radijszaadje weet dat het een radijs zal worden. We hoeven geen verandering teweeg te brengen, we hoeven alleen de omstandigheden te scheppen die die verandering mogelijk maken.
Het verdient de voorkeur om deze methode te oefenen met een therapeut of een persoon die is opgeleid in focussen, maar het kan ook alleen worden gedaan met behulp van bijvoorbeeld een dagboek of een notitieboekje.
door Jasmine Murga
Bronnen: