Zijn transformatie is een van de meest inspirerende verhalen die ik ooit heb gezien. Kijken:
Gedurende mijn hele leven heb ik problemen met overgewicht.
In de negende klas begon ik met voetballen, met een gewicht van 131 kiloIk was pas 13 jaar oud en al gebukt onder een lichaam dat het me moeilijk maakte om behendig te bewegen, met anderen om te gaan en me goed in mijn vel te voelen. Maar in de sportwereld leek het erop dat alleen groter zijn en meer ruimte innemen op het veld ertoe deed.
De coaches wilden dat ik steeds meer zou worden. groter, sterker en snellerdus Ik heb veel gegeten en hard getraindEr was geen besef van gezonde gewoontes, evenwichtige voeding of emotionele gezondheid. De nadruk lag op prestaties en het opbouwen van lichaamsmassa. In mijn geval zorgde dat alleen maar voor een problematische relatie met eten.
Drie weken voor mijn 15e verjaardag gebeurde er echter iets tragisch: Mijn moeder is plotseling overleden.Dat brak niet alleen mijn hart, het verwoestte ook mijn richtingsgevoel. Mijn motivatie om te trainen en in betere conditie te komen. Het is volledig verdwenenIk had het gevoel dat ik de enige persoon was kwijtgeraakt die echt in mijn potentieel geloofde.
Sindsdien Eten was mijn ontsnapping. en mijn manier om om te gaan met de depressie die ik leed door de dood van mijn moeder. Ik begon ook drugs te gebruiken om om mijn gevoelens te verdoven en om te ontsnappen aan een realiteit die ik ondraaglijk vond. Net als in de verhalen van veel andere mensen die tegenslagen hebben overwonnen, zoals Paralympische atleten of overlevenden van ernstige ongelukken, gaat emotionele pijn gepaard met het gevoel geen plek te hebben in de wereld.
Ik maakte me helemaal geen zorgen over mijn toekomst. Ik leefde op de automatische piloot, gericht op het verzachten van de innerlijke leegte. Aan het einde van mijn laatste jaar op de middelbare school was ik al bijna... 181 kiloElke extra kilo versterkte mijn negatieve overtuigingen over mezelf en voedde het idee dat ik geen uitweg meer had. Dit is vergelijkbaar met wat veel mensen met een lichamelijke beperking of een ernstige ziekte zeggen wanneer ze het gevoel hebben dat ze een last zijn geworden.
De tijd verstreek en ik vond mezelf een zittende baan. Ik bleef aankomenMijn dagen werden gevuld met urenlang zitten, dwangmatig eten en nergens anders energie voor hebben. Net als veel mensen die een levensveranderende gebeurtenis meemaken (een ziekte, een ongeluk, een verlies), werden traagheid en hopeloosheid mijn routine.
Aan het einde van mijn ergste periode van obesitas woog ik al meer dan 185 kilo.Depressie speelde nog steeds een rol in mijn leven, gepaard gaand met mobiliteitsproblemen, moeite met goed ademhalen en constante vermoeidheid. Het was een vicieuze cirkel waaruit ontsnappen onmogelijk leek.
In volledige duisternis verscheen de buigpuntIn de vroege ochtenduren, Ik heb een ernstig auto-ongeluk gehad, waarbij ik het leven had kunnen verliezen.Vijf mensen waren nodig om me op een brancard te krijgen. Toen ik een MRI-scan moest ondergaan, paste ik amper in de machine en moesten ze me in een extra grote brancard leggen. Die extreme ervaring, vergelijkbaar met de impact op mensen die na een ongeval in een rolstoel belanden, liet me pijnlijk zien hoe ver mijn lichaam en mijn leven tot het uiterste werden gedreven.
Die dag besloot ik dat ik er genoeg van had. Ik besloot de manier waarop ik leefde veranderenom de manier waarop ik at te veranderen en ik begon met uitoefenenHet was geen radicale verandering van de ene op de andere dag, maar een echte toewijding met kleine, consistente acties. Iets wat veel mensen gemeen hebben die grote doelen hebben bereikt ondanks enorme fysieke of emotionele obstakels.
Ik begon met mijn hond 1,5 kilometer de heuvel op te lopenHet kostte me bijna een uur om die anderhalve kilometer af te leggen. Het was zwaar, ik was buiten adem, alles deed pijn, maar ik bleef mezelf vertellen dat Elke stap was een overwinningBeetje bij beetje ging ik het tempo versnellen en de afstand vergrotenNet zoals andere onbezongen helden beginnen met een kleine rek- en strekoefening in een rolstoel, een beweging in het zwembad of een simpele oefening tijdens de revalidatie en dit omzetten in een transformerende routine.
Op een dag gingen we 10 keer de heuvel op om mezelf te bewijzen dat het mogelijk was. Mijn hond redde mijn levenHet werd mijn strijdmaatje, mijn dagelijkse herinnering dat ik kon doorgaan, ook al verliep het proces traag. Zoals in veel verhalen van Paralympische atleten, van mensen die hun mobiliteit verloren of met een handicap geboren werden, was mijn transformatie gebaseerd op een mix van discipline, geduld, emotionele steun en doelgerichtheid.
Na verloop van tijd, en nadat ik een enorme hoeveelheid gewicht was verloren, Ik behaal het personal trainer certificaat via de National Academy of Sports Medicine (NASM). Ik heb mijn pijn omgezet in een doel, net als zoveel mensen die na een ernstig ongeval, een geboorteafwijking, een amputatie of een dwarslaesie besluiten zich in te zetten voor anderen als spreker, topsporter, psycholoog, inclusieve rolmodel of sociaal ondernemer.
Tegenwoordig bestaat mijn werk uit het ondersteunen van anderen die zich gevangen voelen in hun lichaam of hun omstandigheden. Als je je slecht voelt, als je denkt dat je situatie te ingewikkeld is, of als je denkt dat het te laat is, verlies de hoop nietGrote transformaties, of het nu gaat om de overgang van quadriplegie naar topsport, van het verliezen van benen naar professioneel skiër worden, of van het hebben van geen armen of benen naar het inspireren van de wereld met lezingen, zijn altijd gebaseerd op hetzelfde fundament: acceptatie, discipline en een vastberaden besluit om verder te gaan.
Net als andere verhalen over het overwinnen van tegenslag die wereldwijd bekend zijn, laat Jordans verhaal zien dat het accepteren van een pijnlijke realiteit geen berusting is, maar juist een bewuste keuze hoe je ermee omgaat. Mensen die in een rolstoel hebben gezeten, amputaties, zeldzame ziekten of geboorteafwijkingen hebben opgelopen, hebben in de actieve acceptatie een manier om te herbouwen, te trainen, te studeren, aangepaste sporten te beoefenen, inclusieve projecten te creëren en rolmodellen worden voor duizenden mensenHet gaat niet om het ontkennen van lijden, maar om het transformeren ervan in motor van persoonlijke transformatie.
Als je dit verhaal leuk vond, deel het dan met je vrienden!
Dit soort verhalen herinneren ons eraan dat, hoewel we niet alles kunnen kiezen wat ons overkomt, we altijd kunnen besluiten om een ​​stap verder te gaan, om hulp te vragen, op onze familie of vrienden te leunen, onze geest en lichaam te trainen en gedisciplineerd te werk te gaan. Elke afgelegde kilometer, elke revalidatiesessie, elke training, elke traan die in kracht wordt omgezet, is een manier om de wereld te vertellen dat ons verhaal niet eindigt in tegenspoed, maar een voorbeeld kan worden van... moed, acceptatie en overwinnen voor degenen die na hen komen.
